به خوبی پی برده ام که زندگی معجون درد اوری ست از لبخندهای زودگذر و انبوه غم و اندوه و سیلاب اشک و زاری . نه دلخوشی ها ی زود گذر و ظاهر لبخند و شادی در ان بدرد می خورد نه غمباد گرفتن ها و نشستن گوشه ای و گوش دادن به موسیقی نک و نال . همه چیز در زندگی ام ظاهریست . دنبال هرچه که می روم به خود می گویم : چه فایده ؟ از دنبال کردن ان به کجا می رسی ؟ چه چیز در این دنیا ارزش دنبال کردن دارد . اصلا دلخوشی یعنی چی ؟ یعنی اینکه بگذارند من نقاشی بکشم . بگذارند موسیقی را دنبال کنم ، بگذارند دنبال هرچه که می خواهم برم .

حالا دیگر یک طوری شده که دنبال هرچه که می خواهم بروم به خودم می گویم چه فایده ؟ به کجا می رسی ؟ اخرش چه می شود ؟

در زندگی به دنبال یک نفر باشید که برایش ارزشمند باشید . احساس می کنم برای تمامی اطرافیانم تکراری و عادی شدم .همه چیزم عادی شده . همه چیزم تکراری شده . هیچ احساسی به من نمی گوید که از هیچ یک از اطرافیانم سر ترم .

------------------

من آن موجم که آرامش ندارم

به آسانی سر سازش ندارم  

همیشه در گریز و در گذارم    

نمی مانم به یک جا بی قرارم    

سفر یعنی من و گستاخی من     

همیشه رفتن و هرگز نماندن    

هزاران ساحلو نادیده دیدن

به پرسشهای بی پاسخ رسیدن